امروزه تقاضا برای ماهی و محصولات شیلاتی در حال افزایش است و این افزایش تقاضا به طور پیوسته با تولید آبزی پروری برآورده می‌شود. بنابراین اشتغال در بخش‌های شیلات و آبزی پروری، اسکله‌های ماهیگیری، مکان‌های تخلیه و فرآوری مرتبط، مزایای اشتغال و اقتصادی قابل توجهی را برای کشورها و جوامع محلی ساحلی فراهم می‌کنند. کاهش ظرفیت ماهیگیری به حد مطلوب باید از طریق افزایش آبزی پروری جایگزین شود. در این مطالعه با استفاده از منابع تحقیقاتی موجود، به بررسی توسعه اقتصاد آبی و در نتیجه، شیلات و آبزی پروری، به عنوان گزینه‌ای برای توسعه پایدار پرداخته شده است و در انتها با ارایه پیشنهادات به عنوان یکی از راهکارهای رهایی از محدودیت‌های اعمال شده بر کشورها معرفی می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اقتصاد آبی به عنوان راهی تلقی می‌شود که از طریق آن کشورها می‌توانند منابع آبی خود را برای توسعه پایدار اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی، به ویژه از طریق آب‌های آزاد توسعه دهند.